ZSP 12

ZSP 12

    Logopeda

     

     

    Mamo, Tato ! Czy wiesz, że?

    • Nie wykonując z dzieckiem ćwiczeń wspomagających rozwój mowy opóźniasz nabywanie umiejętności posługiwania się mową.

    • Nieświadomie możesz przeoczyć sygnały świadczące o pojawiających się zaburzeniach - warto wiedzieć, co powinno być niepokojące

    • Zaniedbanie rozwoju mowy dziecka może doprowadzić do problemów w życiu szkolnym - niższymi ocenami, koncentracją, problemami z rówieśnikami, stresem.

    • Poświęcając codziennie tylko 10 minut na ćwiczenia rozwijające mowę z własnym dzieckiem wyeliminujesz problemy z prawidłową wymową.

     

    Logopeda


     

    Ćwiczenia usprawniające narządy mowy a więc język, wargi i podniebienie przygotowują do prawidłowego mówienia. Dzieci mają naturalną skłonność do wielokrotnego powtarzanie ulubionych zabaw.

    Jeśli więc potraktujemy ćwiczenie jako zabawę, będzie ono dla dziecka czystą przyjemnością. Rola dorosłego polega na pokazaniu poprawnie wykonanego ćwiczenia i zachęcaniu dziecka do pracy przez chwalenie za podejmowany wysiłek, choćby efekty nie były od razu widoczne. Lepiej ćwiczyć krótko, ale częściej do 10 ze starszym dzieckiem, pamiętajmy jednak, że czas trwania i liczbę powtórzeń należy dostosować do indywidualnych możliwości dziecka.

    Na początku należy wykonywać ćwiczenia z dzieckiem przed lustrem, kiedy potrafi już wykonać je bez kontroli, można wykorzystywać każdą nadarzająca się okazję: spacer do parku, jazdę samochodem czy drogę do przedszkola.

    Poniżej kilka przykładów zabaw z dzieckiem.


    Przedstawiam i proponuję :

    Ćwiczenia buzi i języka – gry i zabawy logopedyczne


    1. Ćwiczenia słuchowestanowią one bardzo ważną grupę ćwiczeń logopedycznych, ponieważ często opóźnienia czy zaburzenia rozwoju mowy pojawiają się na skutek opóźnień rozwoju słuchu fonematycznego/ tzw. słuchu mownego/. Stymulując funkcje słuchowe przyczyniamy się do rozwoju mowy dziecka. 

    Przykłady dla dzieci starszych: 

    • Wyróżnianie wyrazów w zdaniu. ( stawiamy tyle klocków, rysujemy tyle kółeczek lub kresek, klaszczemy tyle razy ile słów słyszy dziecko w wypowiadanym zdaniu).

    • Wydzielanie sylab w wyrazach poprzez wystukiwanie sylab, wyklaskiwanie, badanie ile razy opadnie żuchwa / na ręce/ przy wybrzmiewanie sylab.

    • Nazywanie obrazków – dziecko kończy wyraz po pierwszej sylabie wypowiedzianej przez logopedę, nauczyciela, rodzica, a potem odwrotnie – dziecko zaczyna.

    • Dzielenie na sylaby imion dzieci / na początku łatwych/.

    • Wyszukiwanie imion dwu- i trzysylabowych.

    • Wyszukiwanie słów z podaną przez inną osobę sylabą.

    • Rozpoznawanie określonej sylaby w rozsypance sylabowej, np. ka, ba, da, ma, sa, la.

    • Wyszukiwanie imion rozpoczynających się od samogłoski, następnie od podanej spółgłoski.

    • Wydzielanie spółgłosek nagłosowych przez przedłużanie nagłosu, np. ssssmok, szszszufla, czczczapka.

    • Przy pomocy ilustracji – wyszukiwanie przedmiotów, których nazwy rozpoczynają sią na daną głoskę.

    • Wydzielanie spółgłoski wygłosowej ( na końcu wyrazu ).

    • Dzielenie na głoski łatwych a następnie coraz trudniejszych słów.

    • Ćwiczenia z paronimami: bułka – półka, góry – kury, domek –Tomek, biurko piórko, koza – kosa, itp.

    • Rozróżnianie mowy prawidłowej od nieprawidłowej


     

    2. Ćwiczenia oddechowe

    poprawiają wydolność oddechową, sprzyjają wydłużaniu fazy wydechowej, co powoduje poprawę jakości mowy. Ćwiczenia prowadzone są najczęściej w formie zabawowej, przy wykorzystaniu różnych środków, np. piórek, piłeczek, wody mydlanej, chrupek, wiatraczków itp. Są także wplatane w opowieści i zabawy ruchowe. 

     Przykłady: 

    • Wdech nosem ( usta zamknięte) i wydech ustami.

    • Dmuchanie na płomień świecy.

    • Dmuchanie na piłeczkę pingpongową, wyścigi piłeczek.

    • Dmuchanie na kulkę z waty, na wiatraczek.

    • Chłodzenie „ gorącej zupy” – dmuchanie ciągłym strumieniem.

    • Zdmuchiwanie mlecza” – długo, aż spadną wszystkie nasionka.

    • Chuchanie na zmarznięte ręce.

    • Naśladowanie lokomotywy – wydmuchiwanie „nadmiaru pary” – ffff, szszsz.

    • Naśladowanie balonika – wypuszczanie powietrza z jednoczesnym odgłosem „ sssss”.

    • Nadmuchiwanie balonika.

    • Naśladowanie syreny – „ eu-eu- eu”, „ au-au-au” – na jednym wydechu.

    • Wyścigi chrupek – dmuchanie w parach.

    • Dmuchanie na piórko, aby nie spadło.

    • Liczenie na jednym wydechu.

    • Powtarzanie zdań na jednym wydechu – najpierw krótkich, potem coraz dłuższych.

    • Powtarzanie zdań szeptem.

    • Naśladowanie śmiechu różnych osób:

    • - staruszki: che- che- che

    • - kobiety – wesołe cha- cha- cha

    • - mężczyzny – rubaszne ho- ho- ho

    • - dziewczynki – piskliwe, chichotliwe chi- chi- chi.

    •  

    3. Ćwiczenia motoryki narządów artykulacyjnych 

    u  większości dzieci z wadą wymowy występuje obniżona sprawność narządów artykulacyjnych / języka, warg, policzków, podniebienia miękkiego/.. Czasem przyczyną wady wymowy są nieprawidłowości w budowie anatomicznej narządów mowy, np. zbyt krótkie wędzidełko podjęzykowe, przerośnięty język, zbyt duża masa języka, rozszczep wargi itp. Przyczyną bywają także, szczególnie u dzieci młodszych, nieprawidłowe nawyki związane z połykaniem lub oddychaniem. Konieczne są w tych wszystkich wypadkach ćwiczenia motoryki narządów mowy oraz ćwiczenia prawidłowego połykania. Optymalną sytuacją byłoby, gdyby ćwiczenia prowadzone były według zaleceń logopedy.

    Ćwiczenia logopedyczne początkowo powinny być wykonywane przy kontroli wzrokowej – przed lustrem, stopniowo przechodząc do ćwiczeń bez kontroli wzroku. Większość ćwiczeń wymaga wielokrotnego powtarzania, więc konieczne jest stosowanie metod zabawowych podczas ćwiczeń.


    Ćwiczenia warg: 

    • Wymawianie na przemian „ a-o” przy maksymalnym oddaleniu od siebie wargi górnej i dolnej.

    • Oddalanie od siebie kącików ust – wymawianie „ iii”.

    • Zbliżanie do siebie kącików ust – wymawianie „ uuu”.

    • Naprzemienne wymawianie „ i – u”.

    • Cmokanie.

    • Parskanie / wprawianie warg w drganie/.

    • Masaż warg zębami ( górnymi dolnej wargi  i odwrotnie).

    • Dmuchanie na płomień świecy, na watkę lub piłkę pingpongową.

    • Układanie ust jak przy wymowie samogłosek ustnych, z wyraźną, przesadną artykulacją warg, np. w kolejności: a-i-o-u-y-e,  u-a-i-o-e-y,  o-a-y-i-u,  e-y-i-o-a-u,            u-i-y-a-o.

    • Wymowa samogłosek w parach: a-i, a-u,  i-a,  u-o,  o-i,  u-i,  a-o, e-o  itp.

    • Wysuwanie warg w „ ryjek”, cofanie w „ uśmiech”.

    • Wysuwanie warg w przód, następnie przesuwanie warg w prawo, w lewo.

    • Wysuwanie warg w przód, następnie krążenie wysuniętymi wargami.


    Ćwiczenia języka 

    • Głaskanie podniebienia” czubkiem języka, jama ustna szeroko otwarta.

    • Dotykanie językiem do nosa, do brody, w stronę ucha lewego i prawego.

    • Oblizywanie dolnej i górnej wargi przy ustach szeroko otwartych / krążenie językiem/.

    • Wysuwanie języka w przód i cofanie w głąb jamy ustnej.

    • Kląskanie językiem.

    • Dotykanie czubkiem języka na zmianę do górnych i dolnych zębów, przy maksymalnym otwarciu ust / żuchwa opuszczona/.

    • Język wysunięty w kształcie grota wykonuje poziome ruchy wahadłowe od jednego do drugiego kącika ust.

    • Rurka – wargi ściągnięte  i zaokrąglone unoszą boki języka.

    • Język lekko wysunięty opiera się na wardze dolnej i przyjmuje na przemian kształt „łopaty” i „grota”.

    • Ruchy koliste języka w prawo i w lewo na zewnątrz jamy ustnej.

    • Oblizywanie zębów po wewnętrznej i zewnętrznej powierzchni dziąseł pod wargami. Usta zamknięte.


    Ćwiczenia usprawniające podniebienie miękkie: 

    • Wywołanie ziewania przy nisko opuszczonej szczęce dolnej.

    • Płukanie gardła ciepłą wodą.

    • Chrapanie” na wdechu i wydechu.

    • Głębokie oddychanie przez usta przy zatkanym nosie i odwrotnie.

    • Wymawianie połączeń głosek tylnojęzykowych zwartych z samogłoskami, np. ga, go, ge, gu, gy, gi, gą, gę, ka, ko, ke, ky, ki, ku, ak, ok, ek, ik, yk, uk…

    • Wypowiadanie sylab / jak wyżej/ i logatomów: aga, ogo, ugu, eke, yky, ygy, iki, Igi, ago, egę itp.


    Ćwiczenia policzków: 

    • Nadymanie policzków

    • Wciąganie policzków

    • Nabieranie powietrza w usta i zatrzymanie w jamie ustnej, krążenie tym powietrzem, powolne wypuszczanie powietrza.

    • Naprzemiennie nadymanie policzków i wciąganie policzków.

    • Nabieranie powietrza w usta, przesuwanie powietrza z jednego policzka do drugiego na zmianę.


    Ćwiczenia prawidłowego połykania –

    wyrobienie nawyku połykania z językiem ułożonym na wałku dziąsłowym/: 

    • Unoszenie języka na wałek dziąsłowy za górnymi zębami przy otwartych a następnie zamkniętych ustach.

    • Lizanie czubkiem języka wałka dziąsłowego.

    • Trzymanie czubkiem języka cukierka tik-tak przy wałku dziąsłowym, jednoczesne połykanie śliny.

    • Ćwiczenie jak wyżej z kawałeczkiem chrupki przyklejonej do wałka dziąsłowego.

     

    Bajki artykulacyjne ( terapeutyczne )

      "Indianie’’ 

     

    Indianie wyruszają ze swojej wioski na polowanie. Żegnają się ze swoimi dziećmi (cmokając całujemy  palce  prawej  ręki)  i żonami (cmokając  całujemy  palce  lewej  ręki). Wsiadają na swoje konie i jadą (naśladujemy  językiem  tętent  koński, zmieniając brzmienie przez inny układ warg) przez most  (usta  jak  do  ,,u’’  i  kląskanie), a potem przez prerię (usta jak do ,,i’’ i kląskanie). Konie zmęczyły się  (parskanie)  i dają znak, że chcą pić:  ihaha, ihaha, ihaha. Indianie zatrzymują swoje konie:  prrr… prrr … prrr… Konie  piją (ruchy  języka  z  dołu  do  góry,  naśladujące  picie  zwierzęcia). Nagle Indianie ujrzeli zwierzynę i strzelili z łuku. Zbliżała się noc, więc musieli rozpalić ognisko. Nie mieli zapałek. Zaczęli od małej iskierki i musieli mocno dmuchać, żeby ognisko się rozpaliło (dmuchanie  w  złączone  ręce). Upiekli na ogniu zwierzynę i zrobili sobie ucztę (mlaskanie  i  oblizywanie  szeroko  otwartych  ust). Po pewnym czasie zachciało im się spać  (ziewanie) i zasnęli (chrapanie). Rano Indianie zwołali rozbiegane konie :  a-e-o, y-u-i   (przeciągamy  samogłoski). Wsiedli na nie i pojechali przez prerię (usta jak do ,,i’’, kląskanie ), a potem  przez most (usta jak do ,,u’’ i kląskanie ). Wrócili do wioski i witają się ze swoimi dziećmi (cmokając całujemy palce prawej ręki ) i żonami (cmokając całujemy palce lewej ręki ).

     

    Dzień dobry misiu”

     

    Dzisiaj twój język będzie małym misiem, a buzia jego domkiem. Miś obudził się wcześnie rano – poprzeciągał się, poziewał (szerokie ziewnięcie). Zrobił poranną gimnastykę – kilka podskoków (unoszenie języka na górny wałek dziąsłowy), kilka wymachów rąk (wypychanie językiem policzków) i pięć okrążeń (w prawo i w lewo) wokół stołu (ruchy okrężne języka w przedsionku jamy ustnej, usta zamknięte). Umył ząbki (oblizywanie czubkiem języka górnych i dolnych  zębów po wewnętrznej stronie przy zamkniętych i otwartych  ustach). Postanowił policzyć swoje ząbki (dotykanie czubkiem języka każdego zęba na dole i górze). Nagle poczuł wielki głód i usłyszał jak mu burczy w brzuchu (wibrowanie wargami bbb,bbb).To znak, że pora na śniadanie i pyszny miodek ( oblizywanie warg).

     

    Miś idzie na spacer”

     

    Dzisiaj wasze języczki będą misiem Uszatkiem, a wasza buzia jego domkiem.
    Miś obudził się wcześnie rano - przeciągnął się i trochę poziewał. Zrobił
    poranną gimnastykę - kilka podskoków (unoszenie języka na górny wałek dziąsłowy
    przy szeroko otwartych ustach), troszkę pobiegał (wypychanie językiem
    policzków). Na śniadanie zjadł słodki miód (oblizywanie warg). Potem umył ząbki
    (oblizywanie językiem górnych zębów po wewnętrznej stronie przy zamkniętych, a
    następnie otwartych ustach).Wyjrzał przez okno (wysuwanie szerokiego języka na
    zewnątrz jamy ustnej). Zobaczył Zosię i Jacka. Przesłał im całuski (cmokanie
    ustami - naśladowanie posyłania całusków). Dzieci zaprosiły go na spacer
    do lasu.

     

    Przygody Języczka-Wędrowniczka"

     

    Opowiadamy bajkę, w czasie, której dzieci wykonują określone ruchy warg, języka, ćwiczenia oddechowe:

     Pewnego dnia Języczek-Wędrowniczek postanowił pojechać na wycieczkę.- Ale zanim pojadę muszę posprzątać mieszkanie - pomyślał.Jak pomyślał tak zrobił. Na początek wymył sufit mieszkania (staranne oblizywanie czubkiem języka podniebienia), podłogę (dokładne oblizy­wanie dna jamy ustnej), jedną ścianę (oblizywanie językiem wewnętrz­nej strony policzków), drugą ścianę (te same ruchy co poprzednio), póź­niej okna (oblizywanie każdego ząbka po kolei), a na końcu umył drzwi (oblizywanie warg ruchem okrężnym)

    - Teraz już mogę pojechać na wycieczkę - pomyślał Języczek.

    Wsiadł na swego konia i pojechał do zaczarowanego lasu (uderzanie czub­kiem języka o wałek dziąsłowy - naśladowanie odgłosów jazdy kon­nej).

    W lesie języczek zatrzymał konia (wymawianie głosek prrr) i rozejrzał się dookoła. Popatrzył na niebo (wysuwanie języka z jamy ustnej i kiero­wanie go w stronę nosa), na polanę (wysuwanie języka na brodę), w jed­ną stronę (kierowanie języka w stronę kącika ust) i w drugą stronę (dru­gi kącik ust). Gdy już wszystko obejrzał, przeszedł las w jedną stronę (ru­chy języka po podniebieniu - od dziąseł do gardła), w drugą stronę (prze­suwanie języka od gardła do dziąseł) i przedarł się przez gęste krzaki i drzewa (język przeciska się przez zaciśnięte zęby).

    Nagle zobaczył dziwnych mieszkańców zaczarowanego lasu, którzy przy­szli się z nim przywitać:

    - Parskaczy (wykonujemy motorek wargami),

    - Wargaczy (rytmiczne uderzanie palcami w zaciśnięte usta),

    - Szuwarki (wkładamy palec między wargi i poruszamy nim rytmicz­nie),

    - Indian - dużych (bardzo głośne naśladowanie odgłosu Indian) i ma­lutkich (cich naśladowanie odgłosu Indian).

    Języczek przywitał się ze wszystkimi (wykonujemy całuski wargami) i za­czął się z nimi wesoło bawić w berka i chowanego.

    Po pewnym czasie zmęczeni przyjaciele zaczęli nadsłuchiwać, co dzieje się w lesie. Usłyszeli szelest liści (sz, sz, sz), szum wiatru (w, w, w), głos kukułki (ku - ku - ku), rechot żab (kum - kum - kum), stukot dzięcioła (puk - puk - puk) i pluskot rybek w wodzie (plum - plum - plum).

    Nagle wszyscy zobaczyli ciemne chmury, które zbierały się nad lasem. Ję­zyczek i jego przyjaciele postanowili je rozdmuchać, aby nie dopuścić do nadchodzącej burzy (wykonywanie mocnych wydechów) i udało się: - chmury zostały rozdmuchane. 

    Powoli zapadał wieczór i Języczek musiał wracać do swojego domu. Ale najpierw muszę nazbierać malin i jagód - pomyślał (dzieci przy po­mocy rurek robią wdech i zbierają papierowe maliny i jagody do ko­szyka). Gdy nazbierał cały koszyk, pożegnał się z nowymi przyjaciółmi (cmoka­nie wargami), wsiadł na konia i przyjechał do domu, gdzie od razu zasnął śniąc o nowych przygodach.

     

    Miłej zabawy.

     

     

     

     

    Drodzy Rodzice

    W większości sytuacji same ćwiczenia w gabinecie z logopedą to za mało, aby pobudzić u dziecka prawidłowy rozwój mowy. Konieczne jest regularne, codzienne wykonywanie ćwiczeń logopedycznych w domu. Wówczas następuje utrwalanie i rozwój umiejętnościktóre dziecko nabyło podczas pracy z logopedą.

    Regularna praca nad wymową w domu (poza zajęciami logopedycznymi) przyśpiesza nabywanie umiejętności prawidłowej artykulacji i posługiwania się mową.

     

    Przedstawiam i proponuję :

     

    • ZABAWY LOGOPEDYCZNE

     

    By pogimnastykować aparat mowy można zaproponować dzieciom śmieszne zabawy na rozruszanie warg i języka:

     

          Konik jedzie na przejażdżkę, naśladuj konika stukając czubkiem języka o podniebienie. Kląskaj.

          Wilk gonił zająca i bardzo się zmęczył, wysunął język i dyszy. Wysuń język jak najdalej na brodę – pokaż dyszącego wilka.

          Huśtawka unosi się do góry, a potem wraca na dół. Wysuń język przed zęby i poruszaj nim tak, jakby się huśtał: raz do góry w stronę nosa, raz do dołu w stronę brody.

          Młotkiem wbijamy gwoździe w ścianę. Spróbuj zamienić język w młotek i uderzaj o dziąsła tuż za górnymi zębami, naśladując wbijanie gwoździa.

          Chomik wypycha policzki jedzeniem, a Ty pokaż jak można wypchnąć policzki językiem, by wyglądać jak chomik, raz z lewej raz z prawej strony.

          Wyobraź sobie, że Twój język to żołnierz na defiladzie. Na raz – czubek języka wędruje na górną wargę, na dwa – czubek języka dotyka lewego kącika ust, na trzy – czubek języka na dolną wargę, na cztery – czubek języka przesuwamy do prawego kącika ust.

          Wysuń obie wargi do przodu, udając ryjek świnki. Następnie połóż na górnej wardze słomkę i spróbuj ją jak najdłużej utrzymać.

          Alpinista wybrał się na wycieczkę w góry. Wspina się na sam szczyt krok po kroku: dotknij czubkiem języka do krawędzi zębów dolnych, potem górnych, a na koniec do podniebienia.

          Glonojad to taka ryba, która mocno przysysa się do ścian akwarium i zjada glony. Spróbuj mocno przyssać koniuszek języka do podniebienia naśladując glonojada.

          Wysuń długi, wąski język do przodu i manewruj nim jak jaszczurka (szybkie ruchy); można zmodyfikować: kładąc na talerzu kilka płatków kukurydzianych, zadaniem jaszczurki jest je zjeść.

          Skaczemy jak małpki – wprowadzamy język między górną wargę, a górne zęby i z taką miną (można się trzymać rękami za uszy) biegamy i skaczemy jak małpki.

          Zawody – dwoje dzieci stojących naprzeciw siebie trzyma kartkę papieru między wargami (nie zębami) i każde ciągnie ją w swoją stronę; inny wariant: dzieci na wyścigi zjadają z talerzyka chrupki kukurydziane, posługując się tylko wargami. 

    Do usprawniania narządów mowy można wykorzystać także wierszyki.

    Rodzic czyta wierszyki w trakcie, których dzieci wykonują odpowiednie ruchy, 

    o których mowa w wierszu.

     

     

    • Przykłady historyjek i bajek artykulacyjnych:

     

     

    „JĘZYCZEK WĘDROWNICZEK”

    Języczek wybrał się na spacer po buzi, by sprawdzić, co się w niej dzieje. Popatrzył w prawo (język dotyka prawego kącika ust). Potem oblizał górną wargę, dolną wargę (język oblizuje wargi). Zaciekawiły go zęby, próbował dotknąć każdego policzyć (czubek języka dotyka po kolei zębów górnych, potem dolnych). Z trudem wychodziło mu to, gdy był gruby, ale gdy ułożył z niego szpic wszystkie zęby zostały policzone.

    Następnie języczek uniósł się do góry i przesuwał wzdłuż podniebienia od górnych zębów aż do gardła, by sprawdzić, czy jest zdrowe.

    Gdy wszystko zostało sprawdzone języczek wrócił do przodu ust i pokiwał nam na pożegnanie (język kilkakrotnie przesuwa się od jednego do drugiego kącika warg, buzia uśmiechnięta).

     

    „JĘZYK MALARZ”

    Nasz języczek zamienia się w malarza, który maluje cały swój dom. Dom malarza to nasza buzia.

    Na początku malarz maluje sufit (dzieci wybierają kolor): unosimy język do góry i przesuwamy kilkakrotnie wzdłuż podniebienia. Gdy sufit jest już pomalowany malarz zaczyna malowanie ścian (dzieci ponownie wybierają kolor): przesuwamy językiem z góry na dół wypychając najpierw jeden policzek (od wewnętrznej strony), a następnie w ten sam sposób drugi policzek.

    Nasz dom jest coraz ładniejszy, ale musimy jeszcze pomalować drzwi- oblizujemy językiem górną i dolną wargę, potem język – malarz maluje podłogę - dolną część jamy ustnej, za dolnymi zębami. Na koniec język – malarz maluje cały dom (dzieci wybierają kolor): oblizujemy całą jamę ustną przy szeroko otwartej buzi.

    Cały dom jest pięknie wymalowany, więc mamy powody do radości: buzia szeroko uśmiechnięta.

     

    WYCIECZKA DO ZOO”

    W niedzielę Kasia wybrała się do ZOO. Pojechała samochodem brum brum. Kupiła bilet wstępu, który pani skasowała (wysuwamy język do przodu i zamykamy buzię, górne zęby „kasują” bilet). Spacerowała od klatki do klatki, przyglądając się zwierzętom (język wędruje od jednego kącika warg do drugiego).

    W pierwszej klatce widziała małpy, które skakały po gałęziach (dotykamy czubkiem języka na przemian dolnych i górnych zębów) i zajadały banany (robimy „małpkę”: trzymamy się za uszy, wargi ściągamy do przodu, język wsuwamy pod górna wargę i ruszamy dolna szczęką).

    W drugiej klatce mieszkał wilk, był bardzo zły i warczał (rozciągamy wargi w uśmiechu, pokazujemy zęby i mówimy „wrr..”).

    Następnie Kasia zobaczyła słonia, który chwalił się swoją zwinna trąbą (wysuwamy język z buzi jak najdalej).

    Potem Kasia oglądała żyrafę i jej bardzo długą szyję (próbujemy sięgnąć językiem do nosa). Niedaleko było akwarium żółwia, któremu nigdzie się nie spieszyło. Bardzo wolno spacerował (wolno wysuwamy i chowamy język, nie opierając go o zęby). Obok było akwarium pełne pięknych ryb (układamy usta w „rybi pyszczek”).

    Kasia była już bardzo zmęczona, wróciła, więc do domu samochodem: brum brum. W domu czekała na nią niespodzianka – pyszne lody, które zjadła (język naśladuje lizanie lodów). Lody były tak smakowite, że Kasia oblizała się (oblizujemy wargi ruchem okrężnym).

     

     Życzę przyjemnej zabawy

     Logopeda.

     

     

     

    Aktualności

    Kontakt

    • Zespół Szkolno-Przedszkolny nr 12 we Wrocławiu
      54-104 Wrocław
      ul. Suwalska 5
      sp26.wroclaw@wp.pl

      Sekretariat uczniowski tel.717986918 wew.103
      czynny codziennie od 07.00 - 15.00
      pokój 131 - 1 piętro

      Sekretariat główny
      czynny codziennie od 07.30 - 15.30
      pokój 35 - parter

      Budynek przy ulicy Lubelskiej 95 a 54-101 Wrocław
      tel. 71 798 67 14
      sekretariat czynny od 07.00 do 15.00

      Wnioski i skargi odnośnie funkcjonowania przedszkola, szkoły, oddziałów gimnazjalnych przyjmuje Dyrektor Zespołu Szkolno - Przedszkolnego nr 12 we Wrocławiu
    • 71 798 69 18

    Galeria zdjęć

    liczba odwiedzin: 1969428